Þá er ég loksins búinn að prófa skíði og það var ekki neitt smá
fjör á mánudaginn. Þegar við komum á akureyri þá þurftum við að
fara og fá skíðin hjá skíðaþjónustunni og síðan í ka-húsið að
skipta um föt áður en við færum uppí fjall, og það var ekki neitt
smá óþægilegt að fara í skíðaskóna en það hafðist og svo þurftum
við náttúrulega að bíða eftir skíðakennaranum

og hann kenndi
okkur að fara í plóg og beygja og allt það mikilvægasta við fórum
fyrst í litla brekku til að læra þetta og ég og Halldór
notuðum öryggisnetið svolítið mikið í byrjun en við duttum samt
ekki

en svo máttum við fara í stærri brekku og kennarinn fór
tvær ferðir með okkur þar og síðan máttum við fara sjálf og það tók
svolítinn tíma að venjast þessu en svo loksins vorum við orðin
nokkuð örugg með okkur og fórum eitthvað að leika okkur nema Halli
og Halldór duttu svolítið oft úr lyftunni

en síðan þurftum
við að hætta því að við áttum að fara að borða og ég gat varla
gengið því að skórnir meiddu mig svo mikið að ég var
orðinn bólginn

en við fórum og skiptum um föt og
svonna áður en við fórum að borða á bautanum og það var nú nokkuð
góður maturinn þar en svo fórum við í bíó og ég og Simmi
ákváðum aðeins að stríða Axel því að það var eins og hann væri að
reyna við afgreiðslu stelpuna svo að þegar að hann kom til
okkar þá voru ég og Simmi með stórt bros og horfðum á hann

og
hann skildi ekkert afhverju við vorum að brosa

en við fórum
á myndina Norbit og hún var geggjaðslega fyndin

en svo
þurftum við' að fara aftur í ka-húsið og fara að sofa þótt við
sofnuðum ekki nærri strax

en seinni daginn var ég nú ekki
allveg viss um að ég ætlaði aftur á skíðin því að mér var enn íllt
í löppunum og vildi ekki verða sárfættur eins og eftir fyrri
daginn

en ég ákvað að láta mig hafa það og ég fór á skíðin
og það var geggjað þegar að við fórum í stóru brekkuna, við fórum
upp með stóla lyftunni og við vorum ekki neitt smá lengi upp en svo
loksins komumst við upp og þetta var ekki neitt smá bratt og Aníta
þorði ekki einu sinni niður

en allir aðrir fóru nema Mílan
því að hann fór með Anítu niður (hún labbaði)

en við vorum ekki neitt smá hrædd um að ná ekki að
stoppa þegar að við kæmum niður og mér brá ekki neitt smá þegar
allt í einu kom allveg svaka bratti og ég skaust niður en ég
náði að halda jafnvæginu og stoppa þegar að ég kom niður

en í
annarri eða þriðju ferð þá missti ég annað skíðið og flaug á
hausinn og hitt skíðið skaust líka af og ég rann eitthvað um 7m
niður með puttana á kafi í snjónum til að reyna að stoppa en eftir
þetta datt ég aldrei í þessari brekku

en svo prófuðum við
strákarnir að fara í stærstu brekkuna nema Axel hann fór í aðra
jafnhátt en aðeins lettari og í fyrsta skiptið í þessari brekku var
maður eins og belja á svelli maður stóð varla í lappirnar

en
svo þurftum við ð fara

en sem betur fer voru lappirnar ekki
eins slæmar og eftir fyrri daginn

en þetta er nú gott í bili
og ég minni á gestabókina


